Στην αρχή προσπάθησε να παρουσιάσει όσα είχαν γίνει σαν κάτι ασήμαντο.
Ύστερα άρχισε τις δικαιολογίες.
Και στο τέλος είπε πως «είχε βρεθεί ανάμεσα στη μητέρα του και σε μένα».
Ίσως εκείνη η φράση να με πόνεσε περισσότερο απ’ όλα.
Γιατί σήμαινε πως, ύστερα από επτά χρόνια γάμου, εξακολουθούσε να με βλέπει σαν κάποιον που στεκόταν απέναντι από την οικογένειά του.
Του ζήτησα να κοιμηθεί στο δωμάτιο των ξένων.
Το επόμενο πρωί τηλεφώνησε στην τράπεζά του.
Ρευστοποίησε ένα μέρος από τις προσωπικές του επενδύσεις και επέστρεψε τα 10.000 ευρώ στον κοινό μας λογαριασμό.
Η Ευγενία, από την άλλη, δεν επικοινώνησε καθόλου.
Για τέσσερις ολόκληρες μέρες.
Ώσπου, το βράδυ της Κυριακής, χτύπησε το κινητό μου.
— Εξαιτίας σου θα χάσουμε το διαμέρισμα, είπε χωρίς καν να με χαιρετήσει.
— Όχι.
— Τι είπες;
— Θα χάσετε ένα διαμέρισμα που σκοπεύατε να αγοράσετε με τα δικά μου χρήματα.
— Η Δανάη δεν έχει πού να πάει!
— Αυτή τη στιγμή μένει σε ένα νοικιασμένο δυάρι.
— Δεν είναι το ίδιο πράγμα!
— Τότε βοήθησέ τη εσύ να το αγοράσει.
— Δεν έχω τέτοια οικονομική δυνατότητα!
Έμεινα για λίγα δευτερόλεπτα σιωπηλή.
Μετά της απάντησα:
— Ούτε κι εγώ.
— Μα μόλις είπες ότι έχεις 80.000 ευρώ!
— Έχω 80.000 ευρώ για τα δικά μου σχέδια. Όχι για τα δικά σας.
Μου έκλεισε το τηλέφωνο.
Δύο εβδομάδες αργότερα, η συμφωνία αγοράς ακυρώθηκε.
Έχασαν ένα μέρος από την προκαταβολή που είχαν δώσει στην κατασκευαστική εταιρεία.
Ο Ανδρέας ανέλαβε προσωπικά εκείνη τη ζημιά.
Η σχέση μας, όμως, δεν ξαναβρήκε αμέσως τον παλιό της ρυθμό.
Του ζήτησα να μείνουμε για ένα διάστημα χωριστά.
Όχι επειδή θέλησε να στηρίξει την αδελφή του.
Αυτό θα μπορούσα να το καταλάβω.
Αλλά επειδή ήταν διατεθειμένος να μου πει ψέματα για να αποκτήσει πρόσβαση στα χρήματά μου.
Για σχεδόν τρεις μήνες έμεινε σε ένα μικρό νοικιασμένο διαμέρισμα κοντά στη δουλειά του.
Μιλούσαμε.
Πολύ.
Κάποιες φορές ήρεμα.
Άλλες, καθόλου.
Στο τέλος παραδέχτηκε κάτι που εγώ είχα καταλάβει εδώ και καιρό.
Σε όλη του τη ζωή είχε μάθει να υποχωρεί μπροστά στη μητέρα του.
Η Ευγενία αποφάσιζε.
Ο Ανδρέας εκτελούσε.
Κι όταν μπήκα εγώ στη ζωή του, εκείνο το μοτίβο δεν το έκοψε ποτέ πραγματικά.
Απλώς προσπαθούσε να κρατάει ευχαριστημένες και τις δύο πλευρές.
Μόνο που αυτή τη φορά, αυτό παραλίγο να του κοστίσει τον γάμο του.
Έξι μήνες μετά, ο Ανδρέας επέστρεψε στο σπίτι.
Αλλά με τους δικούς μου όρους.
Οι προσωπικοί μας λογαριασμοί θα παρέμεναν απολύτως ξεχωριστοί.
Ο κοινός λογαριασμός θα χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για έξοδα που είχαμε εγκρίνει και οι δύο.
Κανείς μας δεν θα μπορούσε να μεταφέρει μεγάλο ποσό χωρίς τη ρητή συναίνεση του άλλου.
Και, πάνω απ’ όλα, καμία οικονομική απόφαση που αφορούσε την οικογένειά του δεν θα λαμβανόταν ποτέ ξανά στο όνομά μου.
Η Ευγενία χαρακτήρισε αυτούς τους κανόνες «ταπεινωτικούς».
Της απάντησα πως δεν ήταν υποχρεωμένη να της αρέσουν.
Ήταν, όμως, υποχρεωμένη να τους σεβαστεί.
Η Δανάη τελικά αγόρασε την επόμενη χρονιά ένα πολύ μικρότερο διαμέρισμα.
Με τη δική της προκαταβολή.
Με το δικό της δάνειο.
Και, παράξενο πράγμα, όταν ξαφνικά έπρεπε η ίδια να πληρώνει κάθε μήνα δόση για τα επόμενα είκοσι πέντε χρόνια, ο ενθουσιασμός της για την ιδέα πως «στην οικογένεια δεν μετράμε τα χρήματα» μειώθηκε αισθητά.
Ένα κυριακάτικο απόγευμα, σχεδόν έναν χρόνο μετά από εκείνη την περιβόητη βραδιά, βρεθήκαμε ξανά στο σπίτι της Ευγενίας.
Κάποια στιγμή η κουβέντα πήγε στα ακίνητα.
Η πεθερά μου αναστέναξε και κοίταξε τη Δανάη.
— Τουλάχιστον τώρα έχετε και οι δύο το δικό σας σπίτι.
Έπειτα γύρισε προς το μέρος μου.
— Τελικά όλα πήγαν καλά.
Την κοίταξα για λίγα δευτερόλεπτα.
Μετά χαμογέλασα.
— Ναι.
Ήπια μια γουλιά από τον καφέ μου.
— Ειδικά αφού ο καθένας πλήρωσε το δικό του.
Ο Ανδρέας μετά βίας συγκράτησε το χαμόγελό του.
Η Δανάη κατέβασε το βλέμμα στο πιάτο της.
Και η Ευγενία δεν είπε τίποτα άλλο.
Για πρώτη φορά από τότε που τη γνώριζα, φάνηκε να καταλαβαίνει έναν πολύ απλό κανόνα:
Το ότι εγώ έχω κάτι, δεν σημαίνει πως είμαι υποχρεωμένη να πληρώσω όσα οι άλλοι πιστεύουν ότι τους ανήκουν.
Και τη σιωπή μου δεν θα την περνούσαν ποτέ ξανά για συγκατάθεση.