— Μιλάμε για τα γενέθλια της Καλλιόπης!
— Και λοιπόν;
Τα μάτια της Θεοδώρας άνοιξαν διάπλατα.
— Τι πάει να πει «και λοιπόν»; Τα εξήντα τα κλείνει κανείς μία φορά στη ζωή του!
— Κι εμείς έχουμε κλείσει αυτό το ταξίδι εδώ και τέσσερις μήνες.
— Θα πάτε κάποια άλλη φορά.
Ο Αλέξανδρος κούνησε αρνητικά το κεφάλι.
— Όχι, μητέρα. Δεν γίνεται.
— Φυσικά και γίνεται.
— Ζήτησα αυτές τις μέρες άδεια πριν από τρεις μήνες.
— Τότε ζήτα άλλες.
— Δεν λειτουργεί έτσι.
Η Θεοδώρα άρχισε να χτυπά απαλά τα δάχτυλά της πάνω στο τραπέζι.
— Αλέξανδρε, η οικογένεια θα έπρεπε να μετράει περισσότερο από ένα ξενοδοχείο.
— Και η οικογένεια θα έπρεπε να σέβεται τις αποφάσεις μας.
Τον κοίταξε σαν να την είχε μόλις προδώσει.
— Τώρα μιλάς κι εσύ σαν εκείνη;
Ένιωσα το αίμα να ανεβαίνει στο πρόσωπό μου.
— Εμένα να μη με μπλέκετε.
— Από τότε που είσαι με την Ελένη, όλα είναι «τα σχέδιά μας», «ο χρόνος μας», «οι αποφάσεις μας».
— Επειδή είμαστε παντρεμένοι — απάντησε ο Αλέξανδρος. — Αυτό είναι το φυσιολογικό.
Η Θεοδώρα σηκώθηκε απότομα.
— Και η θεία σου; Εκείνη δεν σημαίνει τίποτα για σένα;
— Σημαίνει.
— Τότε οφείλεις να είσαι εκεί.
— Όχι. Οφείλω να αποφασίσω εγώ αν θέλω να είμαι εκεί.
Η Θεοδώρα άνοιξε το στόμα της, όμως ο Αλέξανδρος δεν την άφησε να συνεχίσει.
— Αν ξέρεις ότι έχουμε ήδη κανονίσει ταξίδι, μπορείς να μας ρωτήσεις. Να μας πάρεις τηλέφωνο. Να μας πεις ότι θα ήθελες να αλλάξουμε τα σχέδιά μας.
Έδειξε προς το κινητό μου.
— Αυτό που δεν μπορείς να κάνεις είναι να ακυρώνεις στα κρυφά την κράτησή μας.
Η Θεοδώρα σταύρωσε τα χέρια στο στήθος.
— Ήξερα ότι θα λέγατε όχι.
— Ακριβώς — είπα.
Γύρισε προς το μέρος μου.
— Τι;
— Μόλις εξηγήσατε μόνη σας γιατί το κάνατε. Ξέρατε πως θα αρνούμασταν, κι έτσι αποφασίσατε να μας αφαιρέσετε κάθε δυνατότητα επιλογής.
Η Θεοδώρα δεν απάντησε.
— Αυτό δεν είναι φροντίδα για την οικογένεια — συνέχισα. — Είναι προσπάθεια να πάρετε τον έλεγχο πάνω στις αποφάσεις μας.
— Τι άσχημη λέξη!
— Αλλά ακριβής.
Ο Αλέξανδρος πέρασε την παλάμη του από το πρόσωπό του.
— Τα χρήματα τα πήραμε πίσω;
Η Θεοδώρα ανοιγόκλεισε τα μάτια.
— Ποια χρήματα;
— Του ξενοδοχείου.
— Υποθέτω πως ναι.
Κοίταξα τον Αλέξανδρο.
— Όχι.
Και οι δύο στράφηκαν σε μένα.
Άνοιξα τους όρους ακύρωσης στο κινητό.
Τους διάβασα ξανά, για να βεβαιωθώ ότι δεν έκανα λάθος.
— Η δωρεάν ακύρωση έληξε πριν από τρεις μέρες.
Ο Αλέξανδρος πλησίασε.
— Πόσα χάσαμε;
Του έδειξα την οθόνη.
— Τετρακόσια ογδόντα ευρώ.
Μια βαριά σιωπή απλώθηκε στην κουζίνα.
Η Θεοδώρα χλόμιασε ελαφρά.
— Αποκλείεται.
— Εδώ το γράφει.
— Είμαι σίγουρη πως, αν τους τηλεφωνήσετε και τους εξηγήσετε…
— Τι ακριβώς να τους εξηγήσουμε; — τη διέκοψα. — Ότι η πεθερά μου βρήκε την κράτησή μας και την ακύρωσε χωρίς την άδειά μας;
— Δεν χρειάζεται να το πεις έτσι.
Την κοίταξα άναυδη.
— Και πώς να το πω, δηλαδή;
Ο Αλέξανδρος άπλωσε το χέρι.
— Δώσε μου το τηλέφωνο.
Του το έδωσα.
— Τι θα κάνεις;
— Θα πάρω το ξενοδοχείο.
Η Θεοδώρα έκανε ένα βήμα προς το μέρος του.
— Αλέξανδρε, μη γίνεσαι παράλογος. Η κράτηση ακυρώθηκε. Θα έρθετε στα γενέθλια της Καλλιόπης και τελείωσε.
Ο Αλέξανδρος σήκωσε το βλέμμα του.
— Όχι.
— Τι είπες;
— Ακόμη κι αν δεν καταφέρουμε να ξαναπάρουμε το δωμάτιο, στα γενέθλια δεν θα πάμε.
Η Θεοδώρα πάγωσε.
— Με τιμωρείς;
— Όχι. Σου ξεκαθαρίζω απλώς ότι, επειδή ακύρωσες τα σχέδιά μας, δεν σημαίνει πως θα κάνουμε αυτόματα ό,τι θέλεις.