“Αν έδωσες εσύ τον λόγο σου για τραπέζι, τότε εσύ θα πάρεις τη λίστα” είπε η Δήμητρα σταθερά, απαιτώντας να αναλάβει εκείνος την οργάνωση

Απαράδεκτα εγωιστικό, πληγωτικά οικείο και πικρό
Ιστορίες

Χθες το βράδυ ο σύζυγός μου δέχτηκε τηλεφώνημα από την πολυαγαπημένη του μητέρα. Η Georgia Giannopoulos, λέει, ένιωσε ανία και απαίτησε με απόλυτη φυσικότητα να οργανωθεί μια αιφνιδιαστική οικογενειακή σύναξη — μια γιορτή χωρίς αφορμή, απλώς «έτσι». Ο Giorgos Karagiannis ενθουσιάστηκε στη στιγμή. Να με ρωτήσει αν συμφωνώ; Αν διαθέτω χρόνο, αντοχές ή έστω διάθεση να εξυπηρετώ δεκαπέντε άτομα; Μα φυσικά όχι. Οι στρατηγοί δεν ζητούν τη γνώμη των απλών στρατιωτών πριν καταστρώσουν τα σχέδιά τους.

— Η μαμά μάς πεθύμησε. Της είπα ότι το Σαββατοκύριακο θα τους καλέσουμε όλους εδώ. Θα τα κάνουμε όπως πρέπει, — ανακοίνωσε το επόμενο πρωί πίνοντας καφέ, ανακατεύοντας αργά τη ζάχαρη με ύφος ανθρώπου που επιθεωρεί στρατεύματα.

Ήπια μια γουλιά, κοίταξα το αυτάρεσκο προφίλ του και του εξήγησα ήρεμα πως το «θα τα κάνουμε» δεν σημαίνει αυτόματα «θα τα κάνω εγώ».

Πάγωσε με το φλιτζάνι μετέωρο. Στον δικό του κόσμο, η σύζυγος αποτελούσε αυτονόητο εξάρτημα κάθε μεγαλόπνοου σχεδίου — αμισθί, φυσικά.

— Dimitra Makris, μιλάμε μόνο για δεκαπέντε άτομα, — είπε συγκαταβατικά, σαν να απευθυνόταν σε παιδί. — Ως οικογένεια αναλαμβάνουμε τη διοργάνωση. Το σπίτι είναι μεγάλο. Η μαμά έφτιαξε ένα απλό μενού: τρεις σαλάτες, δυο ορεκτικά, ένα κυρίως και σπιτικό γλυκό. Σιγά το δύσκολο.

— Υπέροχη πρωτοβουλία, — απάντησα αφήνοντας το κουταλάκι. — Είμαι βέβαιη πως θα διαπρέψεις ως σεφ. Καλό θα ήταν να ξεκινήσεις το μαρινάρισμα του κρέατος από την Παρασκευή.

Με κοίταξε σαν να του μιλούσα σε άγνωστη γλώσσα. Υπάρχουν άντρες που δείχνουν γενναιοδωρία προσφέροντας απλόχερα τον χρόνο των άλλων — συνήθως της γυναίκας τους — στη μητέρα τους. Ο δικός μου μόλις είχε καταρρίψει ρεκόρ.

— Αστειεύεσαι; — η φωνή του σκλήρυνε. — Η γυναίκα οφείλει να στηρίζει τον άντρα της. Η μαμά βασίζεται σε σένα.

— Να στηρίζω, ναι. Να γίνομαι προσωπικό κουζίνας για να ικανοποιηθούν οι υποσχέσεις σου, όχι. Υπάρχει διαφορά.

Τον κοίταξα σταθερά και πρόσθεσα:
— Αν έδωσες εσύ τον λόγο σου για τραπέζι, τότε εσύ θα πάρεις τη λίστα με τα ψώνια, θα φορέσεις ποδιά και θα σταθείς μπροστά στην κουζίνα.

Ψίθυροι Ζωής