«Δέκα ολόκληρα χρόνια κάνουμε παρέα κι ακόμη μετράς και το τελευταίο ευρώ» — η Καλλιόπη έκλεισε τον κατάλογο με θεατρική αποφασιστικότητα

Ανέντιμη, τοξική ευγένεια που αργά σκοτώνει.
Ιστορίες

Οι σελίδες έτριζαν κάτω από τα νευρικά του δάχτυλα.

— Εκατό χιλιάδες… διακόσιες… Καλλιόπη, εδώ το σύνολο αγγίζει σχεδόν το ένα εκατομμύριο ευρώ. Από πού προκύπτουν όλα αυτά; Ελένη, πες μου ότι πρόκειται για κάποιο λάθος…

Η Ελένη τον κοίταξε σταθερά, χωρίς την παραμικρή ταραχή.

— Δεν υπάρχει καμία παρανόηση. Η Καλλιόπη ερχόταν σε μένα ζητώντας χρήματα «για την εγχείρηση της μητέρας της», «για απλήρωτους λογαριασμούς», «για να σώσει τη θέση σου στη δουλειά», Νίκο. Με έπειθε ότι κινδύνευες να καταστραφείς οικονομικά κι εγώ, σαν ανόητη, της έδινα μετρητά χωρίς να ζητώ αποδείξεις. Μέχρι που ένα απόγευμα συνάντησα τη μητέρα της στο πάρκο — ζωντανή, υγιέστατη και απορημένη όταν τη ρώτησα για τη δήθεν σοβαρή ασθένειά της.

Η Καλλιόπη πετάχτηκε όρθια απότομα. Το πρόσωπό της κοκκίνισε ανομοιόμορφα και το προσωπείο της «τρυφερής φίλης» διαλύθηκε, αφήνοντας πίσω μια σκληρή, επιθετική έκφραση.

— Με ποιο δικαίωμα μετράς τα χρήματα; Εσύ έχεις λογαριασμούς που ξεχειλίζουν! Για σένα αυτά τα ποσά είναι ψίχουλα. Εγώ τα χρειαζόμουν για να μη νιώθω ζητιάνα δίπλα σου!

— Δεν είσαι ζητιάνα, Καλλιόπη. Είσαι απατεώνισσα, — απάντησε ήρεμα η Ελένη, σηκώνοντας κι εκείνη το σώμα της. — Και απόψε δεν σκοπεύω να πληρώσω αυτόν τον λογαριασμό. Νίκο, στο τέλος του φακέλου θα βρεις αντίγραφα από τις μηνύσεις και την αγωγή που έχω ήδη καταθέσει. Συγκέντρωνα στοιχεία μήνες. Η σύζυγός σου δεν περιορίστηκε στο να ξοδεύει τα δικά μου χρήματα. Πλαστογράφησε ακόμη και τη δική σου υπογραφή, όταν «επένδυε» τις οικογενειακές σας οικονομίες σε ανύπαρκτα επενδυτικά σχήματα.

Ο Νίκος σηκώθηκε αργά, σαν να κουβαλούσε στους ώμους του ολόκληρο οικοδόμημα που μόλις είχε καταρρεύσει. Το βλέμμα του καρφώθηκε πάνω στην Καλλιόπη σαν να την αντίκριζε πρώτη φορά. Δεν υπήρχε θυμός ούτε φωνές — μόνο μια παγωμένη, απέραντη αποστροφή.

— Γκαρσόνι, — είπε με βραχνή φωνή. — Πάρτε τα πιάτα. Δεν μπορούμε να εξοφλήσουμε. Δεν διαθέτουμε τέτοιο ποσό.

— Μην ανησυχείτε, — παρενέβη η Ελένη, ισιώνοντας αργά το λουράκι του ρολογιού της. — Ήξερα πολύ καλά ότι δεν το έχετε. Έχω ήδη ενημερώσει τη διεύθυνση. Θα καλέσουν την αστυνομία για να καταγραφεί η άρνηση πληρωμής. Θα προστεθεί κι αυτό στη δικογραφία για απάτη. Νίκο, λυπάμαι ειλικρινά για σένα, όμως η βοήθειά μου σταματά εδώ. Από δω και πέρα, θα αντιμετωπίσεις μόνος σου τις συνέπειες.

Η Ελένη έμεινε για μια στιγμή ακίνητη, αφήνοντας τη σιωπή να βαραίνει ασήκωτα πάνω στο τραπέζι.

Ψίθυροι Ζωής