“Επιτέλους κατάλαβε πού ανήκει!” είπε η Ελένη θριαμβευτικά καθώς η Μαρία έβαζε τα αντικείμενά της σε κούτες

Η υποκριτική νίκη τους μυρίζει ανεξίτηλη αηδία.
Ιστορίες

Η σιωπή της, λοιπόν, δεν ήταν παραίτηση αλλά στρατηγική. Είχε ήδη απευθυνθεί σε δικηγόρο, χωρίς να το γνωρίζει κανείς τους, και περίμενε την κατάλληλη στιγμή να αποκαλύψει τα χαρτιά της.

— Μαμά… — η φωνή του Νίκου έσπασε απότομα. Πετάχτηκε όρθιος και κατευθύνθηκε προς το υπνοδωμάτιο. — Μαμά, μαζεύει πράγματα. Δικά μας! Τα πουκάμισά μου, τα αρώματά σου…

Η Ελένη Παπαδοπούλου ήπιε μια γουλιά από τη σαμπάνια της και ανασήκωσε τους ώμους.

— Ας πάρει ό,τι σαβούρα θέλει. Οι τοίχοι να μείνουν σε εμάς. Το διαμέρισμα έχει περάσει πια στο όνομά μας. Ας κουβαλήσει μαζί της τις αναμνήσεις.

Ωστόσο, κάτω από την επιτηδευμένη αδιαφορία της τρεμόπαιξε ανησυχία. Πλησίασε την πόρτα του υπνοδωματίου. Η Μαρία Κωνσταντίνου τοποθετούσε προσεκτικά σε ένα κουτί το οικογενειακό άλμπουμ — εκείνο με τις φωτογραφίες του γάμου, όπου το χαμόγελό της έλαμπε ακόμη αθώο.

— Τι νομίζεις ότι κάνεις; — ούρλιαξε η Ελένη. — Αυτά μου ανήκουν! Δεν έχεις κανένα δικαίωμα!

Η Μαρία στράφηκε αργά προς το μέρος τους. Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο, σχεδόν γαλήνιο. Τα μάτια της, καθαρά και ψυχρά σαν παγωμένο νερό, δεν πρόδιδαν ταραχή.

— Ελένη Παπαδοπούλου, Νίκο. Απολαύστε τη σαμπάνια σας. Σας απομένει περίπου ένα τέταρτο για να χαρείτε το «δικό σας» σπίτι.

— Τι υπονοείς; — ο Νίκος πλησίασε, χλωμός. — Τα συμβόλαια έχουν υπογραφεί. Είναι όλα νόμιμα. Τα είδα με τα μάτια μου…

— Είδες μόνο ό,τι σε βόλευε να δεις. Όπως πάντα.

Έβγαλε από την τσάντα της ένα τάμπλετ και άνοιξε έναν φάκελο με σαρωμένα έγγραφα.

— Εδώ είναι η «συναίνεσή» μου για ανακαίνιση, δήθεν υπογεγραμμένη πριν τρεις ημέρες. Και εδώ το πρωτότυπο, επικυρωμένο από συμβολαιογράφο, όπου αναγράφεται ξεκάθαρα: «Μεταβίβαση κυριότητας των 2/3 του διαμερίσματος…». Κοιτάξτε προσεκτικά ημερομηνία και υπογραφή.

Ο Νίκος κάρφωσε το βλέμμα στην οθόνη· το πρόσωπό του συστράφηκε.

— Είναι πλαστό! Δεν υπέγραψα κάτι τέτοιο!

— Το υπέγραψες. Εκείνο το βράδυ που γιόρταζες με κονιάκ την “επιτυχημένη” συμφωνία με την εταιρεία της μητέρας σου. Ήσουν τόσο υπερήφανος που με ξεγέλασες για μισό εκατομμύριο ευρώ. Κι εγώ απλώς πρόσθεσα άλλη μία σελίδα στο πακέτο των εγγράφων για υπογραφή.

Ψίθυροι Ζωής