Το δωμάτιο του γιου του, άδειο πια, είχε μείνει όπως ακριβώς το είχε αφήσει ο Αλέξανδρος. Κάποιες νύχτες ο Σπύρος άνοιγε σιωπηλά την πόρτα και στεκόταν στο κατώφλι, κοιτάζοντας το γραφείο, τα κύπελλα του μπάσκετ και μια παλιά φωτογραφία όπου οι τρεις τους χαμογελούσαν σε διακοπές, τότε που όλα έμοιαζαν ακόμη ακέραια. Προσπάθησε αρκετές φορές να του τηλεφωνήσει. Ο Αλέξανδρος σχεδόν ποτέ δεν απαντούσε. Κι όταν τύχαινε να σηκώσει το κινητό, η συνομιλία τελείωνε προτού καν αρχίσει.
— Χρειάζεσαι χρήματα;
— Όχι.
— Να σε πάω κάπου με το αυτοκίνητο;
— Όχι.
— Σου λείπει κάτι;
— Όχι.
Ο Σπύρος είχε χάσει κάθε προσανατολισμό. Όλη την πατρότητά του την είχε χτίσει πάνω σε πράγματα που αγοράζονταν: σπίτια, ανέσεις, δώρα, διευκολύνσεις. Τώρα που ο γιος του απέρριπτε τα χρήματά του σαν κάτι βρόμικο, εκείνος δεν ήξερε πια με ποια λόγια να τον πλησιάσει.
Πέρασαν σχεδόν δύο μήνες. Παρά τις μετακομίσεις, τις μακρινές διαδρομές για το σχολείο και τη δουλειά που έκανε στο μαγαζί, ο Αλέξανδρος δεν έχασε ούτε μία σημαντική προπόνηση. Η ομάδα του έφτασε μέχρι τον τελικό του περιφερειακού πρωταθλήματος. Η Μαρία τού είχε υποσχεθεί πως θα ήταν στις κερκίδες.
Εκείνο το απόγευμα το κλειστό γήπεδο ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Μαθητές, καθηγητές, γονείς και φίλοι είχαν κατακλύσει κάθε σειρά. Η Μαρία πήγε νωρίς και βρήκε θέση απ’ όπου μπορούσε να βλέπει καθαρά το παρκέ. Μόλις ο Αλέξανδρος βγήκε με τη φανέλα της ομάδας του, το βλέμμα του ανέβηκε αμέσως προς τις εξέδρες. Τη βρήκε. Εκείνη του σήκωσε και τους δύο αντίχειρες, προσπαθώντας να του μεταδώσει δύναμη.
Ο αγώνας ήταν σκληρός, νευρικός, αμφίρροπος ως το τελευταίο δευτερόλεπτο. Λίγες στιγμές πριν ακουστεί η κόρνα της λήξης, το σκορ ήταν ισόπαλο. Ο Αλέξανδρος πήρε την μπάλα, έφυγε από το πλάι, προχώρησε με αποφασιστικότητα και σούταρε από μακριά. Η μπάλα χτύπησε στο ταμπλό και ύστερα πέρασε καθαρά μέσα από το διχτάκι.
Το γήπεδο τινάχτηκε από τις φωνές. Οι συμπαίκτες του έπεσαν πάνω του, ο προπονητής τον αγκάλιασε δυνατά, και η Μαρία πετάχτηκε όρθια, φωνάζοντας από χαρά πιο δυνατά απ’ όσο είχε φωνάξει ποτέ στη ζωή της.
Για λίγα λεπτά, όλος ο πόνος των προηγούμενων μηνών έμοιαζε να έχει σβηστεί. Ώσπου στην είσοδο της αίθουσας φάνηκε ο Σπύρος.
Φορούσε ραμμένο στα μέτρα του παλτό και είχε δίπλα του την Καμίλα. Προχώρησε στους διαδρόμους με ύφος ανθρώπου που περίμενε να στραφούν όλα τα βλέμματα πάνω του. Δεν είχε έρθει νωρίτερα τυχαία· είχε διαλέξει επίτηδες να εμφανιστεί μετά τη λήξη, τη στιγμή της νίκης. Αδιαφορώντας για το παγωμένο βλέμμα του προπονητή, μπήκε κατευθείαν στο γήπεδο.
— Αυτός είναι ο γιος μου! φώναξε θεατρικά. Το ήξερα ότι θα τους κέρδιζες!
Το χαμόγελο του Αλέξανδρου πάγωσε στη στιγμή. Ο Σπύρος τον αγκάλιασε χωρίς να τον ρωτήσει, μπροστά σε όλον τον κόσμο, και έβγαλε από την τσέπη του μια κομψή κασετίνα. Μέσα της έλαμπε ένα πανάκριβο ρολόι πολυτελείας.
— Συγχαρητήρια, πρωταθλητή.
Ο Αλέξανδρος δεν άπλωσε το χέρι. Ο Σπύρος, σαν να μην έβλεπε την άρνηση, συνέχισε:
— Αρκετά κράτησε αυτό το θέατρο. Έμεινες με τη μητέρα σου, είδες πώς είναι να μετράς και το τελευταίο ευρώ, πήρες το μάθημά σου. Έλα σπίτι.
Γύρω τους οι φωνές κόπηκαν. Άνθρωποι που μιλούσαν, σώπασαν και γύρισαν να κοιτάξουν. Η Καμίλα έμεινε λίγα βήματα πιο πίσω, εμφανώς αμήχανη.
— Και δεν είναι μόνο αυτό, πρόσθεσε ο Σπύρος. Έχω κι άλλη έκπληξη. Κοίταζα ήδη αυτοκίνητα. Αν επιστρέψεις αυτή την εβδομάδα, θα διαλέξεις μόνος σου ποιο θέλεις για τα δέκατα όγδοα γενέθλιά σου.
Ο Αλέξανδρος πήρε βαθιά ανάσα.
— Δεν θέλω αυτοκίνητο.
Ο Σπύρος χαμογέλασε σφιγμένα.
— Θα τα συζητήσουμε αυτά αργότερα.
— Ούτε αυτό το ρολόι θέλω.
Η σιωπή απλώθηκε στο γήπεδο τόσο βαριά, που ακουγόταν σχεδόν η ανάσα των θεατών.
— Μην κάνεις σκηνή μπροστά σε όλους, του ψιθύρισε ο Σπύρος μέσα από τα δόντια.
Ο Αλέξανδρος τον κοίταξε με βλέμμα παγωμένο.
— Εσύ την κάνεις τη σκηνή. Κανένας άλλος.
— Είμαι ο πατέρας σου!
— Τότε φέρσου επιτέλους σαν πατέρας.
Τα λόγια αυτά τον χτύπησαν πιο δυνατά κι από κραυγή. Η Μαρία, από την κερκίδα, έμεινε ακίνητη. Το ένστικτό της την έσπρωχνε να κατέβει και να σταθεί μπροστά στο παιδί της, όμως κατάλαβε πως αυτή τη μάχη ο γιος της έπρεπε να την τελειώσει μόνος του.
Ο Αλέξανδρος έδειξε την κασετίνα.
— Αλήθεια πιστεύεις ακόμα ότι τέτοια πράγματα διορθώνονται με δώρα;
— Θέλω μόνο να σου προσφέρω το καλύτερο!
— Όχι. Θέλεις να αγοράσεις πίσω αυτό που έχασες, χωρίς να αναλάβεις καμία ευθύνη για όσα έκανες.
Ο Σπύρος κοίταξε νευρικά γύρω του.
— Δεν έχεις ιδέα για τι μιλάς.
Ο Αλέξανδρος έβγαλε το κινητό από την τσέπη του.
— Έχω και παραέχω. Η μαμά έχασε τη δουλειά της αφού τηλεφώνησες στον φίλο σου. Και έδωσες στον ιδιοκτήτη μας χίλια πεντακόσια ευρώ κάτω από το τραπέζι, για να μας πετάξει έξω μέσα σε τρεις μέρες.
Η Καμίλα γύρισε απότομα προς τον Σπύρο και τον κοίταξε άφωνη.
— Τι έκανες;
Ο Σπύρος έσφιξε τα δόντια.
— Αυτά είναι ζητήματα μεγάλων!
— Όχι όταν προσπαθείς να πετάξεις τη μητέρα μου στον δρόμο για να εκβιάσεις εμένα! αντέτεινε ο Αλέξανδρος.
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν ασήκωτη. Γονείς και καθηγητές κοιτούσαν τον Σπύρο με απροκάλυπτη αποστροφή. Ο προπονητής είχε σταυρώσει τα χέρια στο στήθος. Ο Σπύρος έκανε μια κίνηση να αγγίξει τον ώμο του γιου του, όμως ο Αλέξανδρος τραβήχτηκε πίσω με αηδία.
— Μη με αγγίζεις.
— Αλέξανδρε…
— Η μαμά δεν μου απαγόρευσε ποτέ να σε αγαπώ. Δεν είπε ούτε μία φορά κακή κουβέντα για σένα. Ακόμη κι όταν χάσαμε το σπίτι, μου πρότεινε να γυρίσω σε εσένα, για να ζω πιο άνετα. Ξέρεις ποιος μου ζητούσε να μισήσω τον άλλον; Εσύ.
Έδειξε πάλι το ρολόι.
— Αυτό το πράγμα κοστίζει περισσότερα από όσα βγάζει η μαμά σε μήνες. Εκείνη όμως σηκωνόταν κάθε πρωί μαζί μου όταν είχα προπόνηση νωρίς. Έμενε ξύπνια τα βράδια μέχρι να γυρίσω. Πούλησε κρυφά τα δικά της κοσμήματα για να πληρώνει τα εισιτήριά μου. Εσύ εμφανίστηκες σήμερα μόνο επειδή κέρδισα.
Ο Σπύρος πάλευε να βρει ανάσα.
— Είμαι ο πατέρας σου. Πάντα ήθελα να έχεις μια καλή ζωή…
— Καλή ζωή δεν είναι ένα μεγάλο σπίτι όπου φοβάσαι μήπως σε αντιμετωπίσουν σαν βάρος.
Ο Αλέξανδρος σήκωσε ψηλά το κύπελλό του.
— Αυτό εδώ δεν μπόρεσες να το αγοράσεις με τα λεφτά σου.
Ύστερα γύρισε προς την κερκίδα.
— Μαμά!
Η Μαρία κατέβηκε τα σκαλιά, και ο γιος της την έκλεισε στην αγκαλιά του μπροστά σε όλους.
Ο Σπύρος έμεινε λίγα μέτρα μακριά, κρατώντας στα τρεμάμενα χέρια του την κασετίνα που ξαφνικά έδειχνε γελοία. Για πρώτη φορά κατάλαβε πως δεν είχε χάσει από τη δήθεν φτώχεια της Μαρίας. Είχε χάσει από την αληθινή αγάπη που ο ίδιος είχε ποδοπατήσει.
Χωρίς να πει λέξη, βγήκε από το γήπεδο. Η Καμίλα έτρεξε πίσω του. Στο πάρκινγκ τον σταμάτησε και απαίτησε εξηγήσεις:
— Πλήρωσες στ’ αλήθεια για να μείνουν η γυναίκα σου και το παιδί σου χωρίς σπίτι;
— Ήθελα μόνο να συνέλθει το παιδί!
— Αυτό δεν είναι σύνεση. Είναι καθαρή εκδίκηση, επειδή δεν διάλεξε εσένα!
— Μην ανακατεύεσαι!
Η Καμίλα άνοιξε απότομα την πόρτα του αυτοκινήτου.