Η σιωπή της έπεσε ακαριαία.
Δεν περίμενα άλλη κουβέντα. Βγήκα από την κουζίνα και κατευθύνθηκα προς τον διάδρομο.
Ο Μάρκος ήρθε πίσω μου σχεδόν τρέχοντας.
— Πού πας;
— Στην τράπεζα.
— Για ποιον λόγο;
Γύρισα και τον κοίταξα κατάματα.
— Για να ξαναρυθμίσω όλες τις πάγιες εντολές μας.
Το πρόσωπό του άλλαξε απότομα, σαν να κατάλαβε μόλις τότε ότι δεν μπλόφαρα.
— Αθηνά, στάσου λίγο.
— Από σήμερα ο καθένας θα πληρώνει ακριβώς το μερίδιό του. Και κανείς, το επαναλαμβάνω, κανείς δεν θα αγγίξει ξανά τον λογαριασμό μου.
— Θα διαλύσεις τον γάμο μας για τα χρήματα;
Με αυτή τη φράση παραλίγο να γελάσω, όχι από χαρά, αλλά από πίκρα.
— Όχι, Μάρκο. Απλώς τώρα αρχίζω να βλέπω τι σήμαινε για σένα ο γάμος μας, μόλις στέρεψαν τα δικά σου χρήματα.
Και έφυγα.
Το ίδιο κιόλας βράδυ άνοιξα νέο λογαριασμό σε άλλη τράπεζα και ζήτησα ο μισθός μου να κατατίθεται εκεί. Άλλαξα επίσης αρκετούς κωδικούς πρόσβασης, σε υπηρεσίες και εφαρμογές όπου υπήρχε η παραμικρή πιθανότητα να είχε μπει ο Μάρκος.
Ύστερα κάθισα και κατέγραψα, ένα προς ένα, όλα τα κοινά μας έξοδα. Ενοίκιο, λογαριασμοί, ασφάλειες, σούπερ μάρκετ, κοινές υποχρεώσεις. Όταν ολοκλήρωσα τον υπολογισμό, το ποσό που αναλογούσε στον Μάρκο ήταν 1.380 ευρώ τον μήνα.
Μόλις του το έδειξα, έμεινε αμίλητος σχεδόν για ένα ολόκληρο λεπτό.
— Δεν μπορώ να πληρώνω τόσα.
— Εγώ τα πληρώνω εδώ και χρόνια.
— Μα έτσι στο τέλος του μήνα δεν θα μου μένει σχεδόν τίποτα.
— Ούτε σε μένα έμενε, όταν κάλυπτα παραπάνω, για να μπορείς εσύ δήθεν να αποταμιεύεις.
Χαμήλωσε τα μάτια και δεν είπε τίποτα άλλο.
Τρεις μέρες αργότερα τηλεφώνησε η Ευρυδίκη.
Δεν ζήτησε συγγνώμη. Ούτε καν προσπάθησε να μαλακώσει τον τόνο της. Αντίθετα, με κατηγόρησε ότι είχα ταπεινώσει τον γιο της.
Της απάντησα μόνο μία φράση:
— Αν θέλει να παίρνει αποφάσεις μόνος του, τότε θα πρέπει μόνος του να σηκώνει και τις συνέπειές τους.
Και έκλεισα το τηλέφωνο.
Όμως η ιστορία δεν είχε τελειώσει εκεί.
Δύο εβδομάδες μετά, έλαβα ειδοποίηση από την τράπεζα του κοινού μας λογαριασμού. Μια μεταφορά 3.500 ευρώ είχε απορριφθεί.
Ο παραλήπτης;
Η Ευρυδίκη.
Αυτή τη φορά δεν ζήτησα εξηγήσεις. Δεν φώναξα, δεν τον κάλεσα, δεν έστειλα μήνυμα.
Απλώς εκτύπωσα την κίνηση του λογαριασμού.
Όταν ο Μάρκος γύρισε από τη δουλειά, το χαρτί τον περίμενε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Ακριβώς στο ίδιο σημείο όπου, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, είχε απλώσει το χέρι και είχε απαιτήσει την τραπεζική μου κάρτα.
Το είδε.
Έπειτα σήκωσε το βλέμμα του σε μένα.
— Αθηνά, μπορώ να σου εξηγήσω.
— Το ξέρω.
Άφησα δίπλα στην εκτύπωση έναν μικρό φάκελο. Μέσα βρισκόταν η κάρτα του κοινού μας λογαριασμού.
Κομμένη στα δύο.
— Τι σημαίνει αυτό;
Πήρα το μπουφάν μου από την καρέκλα.
— Σημαίνει ότι πήρες ακριβώς αυτό που ζητούσες.
— Για τι πράγμα μιλάς;
Τον κοίταξα για τελευταία φορά.
— Ήθελες να αποφασίζεις μόνος σου.
Άνοιξα την πόρτα.
— Τώρα μπορείς να αποφασίσεις μόνος σου τι θα κάνεις με τα χρήματά σου, με τη μητέρα σου… και με τη ζωή σου.
Για πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία, ο Μάρκος δεν βρήκε τίποτα να απαντήσει.
Κι εγώ, για πρώτη φορά έπειτα από πολύ καιρό, δεν χρειαζόμουν πια την άδειά του για να αποφασίσω πώς θα συνεχιστεί η δική μου ζωή.