«Η μαμά ζει. Την είδα.» — ψιθύρισε η Thalia Mavridis ψύχραιμη και αποφασισμένη, προκαλώντας τρόμο και ξαφνική ελπίδα στον Emmanouil

Σπαρακτική ψίθυρος που αναστατώνει κάθε βεβαιότητα.
Ιστορίες

Από το όχημα κατέβηκε μια κοινωνική λειτουργός κρατώντας από το χέρι ένα οκτάχρονο κορίτσι με ξανθά μαλλιά και βλέμμα γαλάζιο, παράξενα ώριμο για την ηλικία του. Η Thalia Mavridis προχώρησε στους διαδρόμους της φυλακής χωρίς να δακρύσει, χωρίς να δείξει φόβο. Οι κρατούμενοι σώπασαν καθώς περνούσε ανάμεσά τους, σαν να υποχωρούσε ο θόρυβος μπροστά στη σιωπηλή της αποφασιστικότητα.

Στην αίθουσα επισκεπτηρίου, ο Emmanouil Lambros καθόταν δεμένος με χειροπέδες στο μεταλλικό τραπέζι. Ήταν αισθητά πιο αδύνατος απ’ ό,τι τον θυμόταν, ντυμένος με ξεθωριασμένη πορτοκαλί στολή. Όταν την είδε, τα μάτια του γέμισαν υγρασία.

«Κοριτσάκι μου…» ψιθύρισε σπασμένα.

Η Thalia δεν έτρεξε προς το μέρος του. Πλησίασε αργά, σταθερά. Δεν έκλαψε. Τον αγκάλιασε σφιχτά.

Για έναν ολόκληρο λεπτό επικράτησε απόλυτη σιωπή. Έπειτα έγειρε προς το αυτί του και του εκμυστηρεύτηκε κάτι που δεν έφτασε σε κανένα άλλο αυτί.

Η αντίδρασή του πάγωσε τους πάντες. Το πρόσωπό του άδειασε από χρώμα, τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν ανεξέλεγκτα. Την κοίταξε με τρόμο, αλλά και με μια σπίθα ξαφνικής, εκτυφλωτικής ελπίδας.

«Είσαι σίγουρη;» ρώτησε με φωνή που έσπαγε.

Το κορίτσι έγνεψε καταφατικά.

Ο Emmanouil τινάχτηκε όρθιος τόσο απότομα, που η καρέκλα αναποδογύρισε με κρότο στο πάτωμα.

«Δεν το έκανα! Είμαι αθώος!» φώναξε. «Μπορώ να το αποδείξω!»

Οι φύλακες όρμησαν επάνω του, νομίζοντας πως επιχειρούσε να αντισταθεί. Όμως εκείνος δεν πάλευε μαζί τους. Έκλαιγε με λυγμούς, με μια ένταση που δεν είχε καμία σχέση με την άδεια απόγνωση των τελευταίων πέντε ετών.

Ο Athanasios Kazantzis παρακολουθούσε τη σκηνή από την οθόνη ασφαλείας. Κάτι είχε αλλάξει.

Μέσα σε μία ώρα πήρε μια απόφαση που θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα την καριέρα του. Επικοινώνησε με το γραφείο του γενικού εισαγγελέα του Τέξας και ζήτησε αναβολή εβδομήντα δύο ωρών για την εκτέλεση.

«Με ποιο νέο στοιχείο;» απαίτησε μια ψυχρή φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής.

Ο Kazantzis κάρφωσε το βλέμμα του στην παγωμένη εικόνα της οθόνης, στο πρόσωπο της Thalia.

«Ένα παιδί που υπήρξε μάρτυρας σε κάτι που δεν είχε αποκαλυφθεί μέχρι σήμερα», απάντησε αργά.

Συνέχεια άρθρου

Ψίθυροι Ζωής