«Κύριε Roussos, έχει κατατεθεί σε βάρος σας μήνυση για σωματική βλάβη κατά της συζύγου σας, καθώς και για απειλή κατά της ζωής της. Θα μας ακολουθήσετε στο τμήμα για να καταθέσετε.»
Ο Kyriakos τινάχτηκε όρθιος. Προσπάθησε να διακόψει, να φωνάξει, να δείξει με το τραυματισμένο του χέρι.
«Μα… εγώ δέχτηκα επίθεση! Εκείνη—»
Η Persephone Diamandopoulos δεν ύψωσε τη φωνή της. Αρκέστηκε σε ένα ψυχρό, κοφτό βλέμμα.
«Η σύζυγός σας φέρει πολλαπλά τραύματα, καταγεγραμμένα ως παλαιότερα, τουλάχιστον δύο ωρών. Τα δικά σας είναι πρόσφατα και, σύμφωνα με τις καταθέσεις, προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια άμυνας. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να συζητήσουμε. Ελάτε.»
Τον πήραν σχεδόν σηκωτό. Ο Kyriakos γύρισε το κεφάλι του προς τα πίσω, προσπάθησε να ουρλιάξει κάτι ασυνάρτητο, όμως η πόρτα έκλεισε απότομα, κόβοντας κάθε ήχο.
Λίγο αργότερα, από το βάθος του διαμερίσματος εμφανίστηκε η Thalia Karakostas, κρατώντας αγκαλιά τη μικρή Melina Zafeiriadou. Το παιδί κοιμόταν βαθιά, με το πρόσωπο χωμένο στον ώμο της μητέρας του.
«Μαμά…» ψιθύρισε η Thalia, με φωνή που έτρεμε. «Τι θα γίνει τώρα;»
Η Theodora Panagiotidis στάθηκε μπροστά της, ίσια, ακλόνητη.
«Τώρα θα προχωρήσουμε σε διαζύγιο. Θα διεκδικήσουμε διατροφή. Η Persephone μου είπε πως, με αυτά τα δεδομένα, το δικαστήριο θα σου αφήσει το σπίτι. Θα μείνουμε μαζί οι τρεις μας. Και θα τα καταφέρουμε.»
Η Thalia δάγκωσε τα χείλη της.
«Μου έλεγε πως χωρίς εκείνον θα χαθούμε…»
Η Theodora την αγκάλιασε σφιχτά.
«Κορίτσι μου, σαράντα χρόνια στάθηκα όρθια για άλλους. Νομίζεις πως θα λυγίσω από έναν τέτοιο άνθρωπο; Θα τα βγάλουμε πέρα. Στο υπόσχομαι.»
Τα δάκρυα της Thalia κύλησαν, μα αυτή τη φορά δεν ήταν φόβος· ήταν ανακούφιση.
Τρεις μήνες αργότερα, όταν στον Kyriakos Roussos είχε επιβληθεί ποινή με αναστολή, κοινωνική εργασία και απαγόρευση προσέγγισης, όταν το διαζύγιο είχε ολοκληρωθεί και το διαμέρισμα είχε μείνει πράγματι στη Thalia, η Theodora καθόταν στην κουζίνα με ένα φλιτζάνι τσάι και χαμογελούσε.
Η Persephone Diamandopoulos πέρασε για λίγο — είχαν έρθει πια πιο κοντά.
«Ξέρετε», είπε ήρεμα, «αγγίξατε τα όρια της υπέρβασης άμυνας εκείνο το βράδυ.»
Η Theodora έγνεψε.
«Το γνωρίζω. Μα για τα παιδιά σου, μερικές φορές ρισκάρεις.»
Η Persephone σήκωσε το φλιτζάνι της.
«Στις μητέρες που δεν κάνουν πίσω.»
Τσούγκρισαν απαλά. Και η Theodora σκέφτηκε πως εκείνο το παλιό, βαριάς χύτευσης τηγάνι της μάνας της, κρεμασμένο τώρα στον τοίχο, είχε γίνει το πιο πολύτιμο οικογενειακό τους κειμήλιο. Μια υπενθύμιση πως για τους δικούς σου στέκεσαι μέχρι τέλους. Ακόμα κι όταν είσαι εξήντα δύο. Ακόμα κι όταν νομίζεις πως δεν έχεις άλλη δύναμη.
Γιατί η μητρική αγάπη είναι η πιο αληθινή μορφή δύναμης.